Osmanlıcı değilim. Müslüman olmaktan başka kimlik ve ölçü tanımıyorum, elhamdulillah. Dolayısıyla Osmanlı'ya kefil değilim, yanlışlarını asla sahiplenmiyorum. Ancak haksız eleştiriler karşısında hakkını savunmayı da hakkaniyet gereği görüyorum.

 

İngiltere kraliçesine yas tutan Kemalist mankurtların, eşzamanlı olarak Osmanlı'ya kinlerini kusmaları manidardır.

 

Bir defa şunu bilmemeleri mümkün değil ki, Osmanlı'yı Osmanlı ailesi değil, kendilerinin ideolojik dedeleri, batıcı, ulusalcı, laik İttihatçılar yıktı.

 

Yıkılmakta olan bir devletin yöneticileri saraylarında zevk-sefa sürmez, can havliyle devleti kurtarmaya çalışır. Nitekim öyle olmuştur.

 

Ancak İngilizlerle koordineli bir şekilde Ankara'da tam anlamıyla bir "İngiliz Genel Valiliği" kuranların, Çankaya köşkünden Dolmabahçe sarayına kendilerine halkın paralarıyla nasıl bir saltanat kurdukları, her gün kurulan içki masaları, düzenlenen balolar ve dans alemlerinde nasıl sınır tanımaz bir fısk-fücur batağına daldıkları bilinen bir gerçektir.

 

Dahası, savaşlardan çıkmış, ayağına giyecek çarık bulamayan halkın milyonlarca lirasını İtalyan, Avusturyalı vs heykeltraşlara peşkeş çekip kendisine devasa heykeller yaptıran ve ilki 1926'da Sarayburnu'na olmak üzere memleketin her yerine dikenin kim olduğu da malumdur.

 

Şayet kişisel saltanat ve zevkü sefadan söz edilecekse, Kemalistler aynaya bakmalıdırlar. O saltanat ve zevkü sefa aynasında ulusal putlarını göreceklerdir.

 

(Şükrü Hüseyinoğlu / İslam ve Hayat)