Gül için aşk sudur; açıp güzel kokular yayabilmesi için.

Kış için aşk bahardır; donmuş hayatın yeniden yeşermesi için.

Çorak çöl için aşk, toprağı dirilten ılık bir yağmurdur.

İnsan için aşk ise üzerine yağan ilahî rahmettir.

Aşk bazen yaşamaktır, bazen de ölümü göze almaktır.

En büyük aşk, yalnızca bir bedeni sevmek değil; bir yüreği rahmet ve merhametle kuşatmaktır.

Kimimiz için aşk konfordur, kimimiz için zenginliktir.

Oysa gerçek aşk, merhameti yüklenmek ve onu hayatın merkezine koymak değil midir?

Peki aşkın adaleti olur mu?

Adaletin olmadığı yerde gerçek aşk yeşerebilir mi?

Çoğu zaman adaletin yalnızca kendi hakkımızdan ibaret olduğunu zannederiz. Oysa aşk; sevdiği uğruna gerektiğinde nefsinden, menfaatinden ve bencilliğinden vazgeçebilmektir.

Bazen güzel bir bedene âşık oluruz; fakat o bedenin içinde saklı kibri, kötülüğü ve şeytanî arzuları göremeyiz.

Çünkü gerçek aşk göze değil, gönle dokunur. Bedene değil, ruha yönelir. Aşk, güzelliği tüketen zamana değil; insanı güzelleştiren hakikate bağlanmaktır.

Merhametin olmadığı yerde aşk, adaletin olmadığı yerde ise sadakat uzun ömürlü olamaz. Gerçek aşk; rahmeti, adaleti ve fedakârlığı aynı yürekte buluşturabilmektir.

Belki de gerçek aşk, bedenin toprağa kavuşması değil; ruhun Rabbine kavuşma özlemidir.

Aşk, Mekke’de yetim büyüyen Muhammed’in (s.a.s.) ahlâkını kuşanabilmektir.

Aşk aslında Hatice olmaktır; vefatından sonra bile adı anıldığında gözleri yaşartan… Sonradan evlendiği eşlerinde dahi tatlı bir kıskançlık uyandıran bir vefa örneği olabilmektir.

Siz hiç, vefat ettikten sonra bile aynı sevgiyle anılan birini gördünüz mü?

İşte gerçek aşk; hayattayken girdiği yüreği kuşatan, ölümden sonra bile o yürekte yaşamaya devam edendir.

Aşk Yusuf mudur, Züleyha’nın dünyasını altüst eden?

Züleyha için aşk Yusuf’tu. Yusuf için ise aşk, Rabbine olan teslimiyet ve tevekküldü.

Züleyha güzel bir bedene âşık olmuştu; Yusuf ise hakkı ve hakikati seven bir yüreğe bağlıydı.

Acaba aşk zehirli midir?

Bazen güzel bir bedene sahip insanların dilleri zehir saçar. Bazen dış görünüşüyle insanı etkileyenler, içinde cehennem gibi bir yürek taşırlar.

Hakikati gören için aşk baldan tatlıdır; hakikati göremeyen için ise zakkumdan daha acıdır.

Gerçek aşk, insanı nefsine esir eden değil; Rabbine yaklaştıran aşktır. Rahmetiyle yumuşatan, adaletiyle dengeleyen, fedakârlığıyla olgunlaştıran aşktır. Çünkü aşk, yalnızca sevmek değil; sevdiğini Allah için sevebilmektir.