PKK en temelde, ülkede İslamlaşma ihtimaline karşı, Türkçülük-Kürtçülük kamplaşmasının doğurduğu kaçınılmaz bir netice olarak batıda Türkçülüğün doğuda ise Kürtçülüğün yükselişiyle sistemin ulusçu, batıcı, laik niteliğini besleyen bir aparat işlevi görmüştür. Böylece hem batıda hem doğuda sekülerleşmenin/laikleşmenin etkili “misyoneri” olmuştur.

Gelinen noktada efendileri bu aparatın işlevini tamamladığına karar vermiş görünüyorlar. Dolayısıyla PKK perdesi, geride son derece kanlı bir miras, acı ve gözyaşları bırakarak kapanmış bulunuyor. Bu durumda asıl meseleye, Kürt meselesine odaklanmak gerekiyor.

Şu an çözülen, Kürt meselesi değil PKK meselesidir. Kürt meselesi ise, Kürtlerin fıtri kimlik ve haklarının tanınıp bir hukuka bağlanmasıyla bir çözüm yoluna konabilecek bir konudur.

Tabii ki bu meselenin asıl çözümü, etnik kimliğe dayalı ulus-devlet anlayışı yerine, “İslam milleti” zemininde gerçek anlamda İslam kardeşliğinin aktif hale getirilmesiyle, fıtri hakları Rabbani öğreti ve ölçüler çerçevesinde güvenceye alan, kulların kullara tahakkümünü ortadan kaldıran ölçü ve hukuk dini olan İslam’ın egemen kılınmasıyla mümkündür.

Şükrü Hüseyinoğlu'nun makalesini okumak için tıklayınız