Selahaddin Eş Çakırgil’in gülümseten tanımlamasıyla, daha çok giydiği libasla anılan bir kişi, taraftartarlığını ve temsilciliğini yaptığı batıni anlayışın yığınlarca bid’at ve hurafesine bakmadan ve Ehl-i Sünnet’le asla bağdaşmayan bu bid’at ve hurafeleri sırtında taşımaya devam ederek, son zamanlarda, Ehl-i Sünnet adına önüne gelene kara çalan bir kara propagandanın aktörlüğünü yürütmeye başladı. Geçmişten günümüze İslami uyanış sürecinin önderliğini yapmış olan İbn Teymiyye, Cemaleddin Afgani, Seyyid Kutub, Ali Şeraiti, Mevdudi gibi öncüler ve günümüzde geleneğin ezberlerine körükörüne tabi olmayıp Allah’ın dinini asli haliyle anlama ve anlatma çabası içerisinde olan mütefekkirler “giydiği elbise ile anılan kişi”nin ağır ithamlarına hedef oluyor. Ayrıca topyekün Şii Müslümanlar da bu kişinin kara propagandasına hedef olmaktan kurtulamıyor.

Söz konusu kişi, güdümünde olan bir radyo kanalını da bu kara propaganda  kampanyasında cömertçe kullanmaktan çekinmiyor. “Ehl-i bid’at”, “mezhepsiz”, “zındık”, “İngiliz ajanı”, “Yahudi ajanı” gibi ithamlar, ismi lale ve gül gibi iki nadide çiçekten oluşan bir radyoda, çeşitli İslami uyanış hareketleri, Müslüman topluluklar ve düşünce adamlarına karşı hoyratça dillendiriliyor.

Birkaç hafta önce yolda seyir halinde iken, Ömer Karaoğlu’nun beğendiğim bir ezgisine denk geldiğim için söz konusu radyo kanalını dinlemeye başladım. Ezginin ardından Arap dünyasından bir konuğun yer aldığı ve bu konuğun “giydiği libasla anılan kişi”nin sorularına cevaplar verdiği bir program yayına girdi. Libasıyla anılan kişi, soru sorup aynı zamanda konuğunun cevaplarını tercüme ediyor ve yorumlarda bulunuyordu. Arap dünyasından getirilen konuk, söz konusu radyo dinleyicileri için yeni ve orijinal hiçbir şey söylemiyor, zaten “libasıyla anılan kişi”nin son zamanlarda dozajını arttırdığı kara propagandayı kelime kelime tekrarlıyordu.

“Libasıyla anılan kişi”nin Şia ile ilgili sorusuna konuğunun verdiği cevap da, söz konusu radyo kanalının dinleyicileri açısından bir yenilik taşımıyordu. Yıllardır tekrarlanan bir kara propaganda cümlesini Arap konuğunun ağzından da dinleyicilerine aktarmış oluyordu “libasıyla anılan kişi”, o kadar… Konuk Arapça konuştuğu için bazı dinleyiciler nezdinde söylenenin etkisinin artacağı hesabı yapılmış olmalıydı. “Libasıyla anılan kişi”nin heyecanlı ifadelerle tasdik ettiği o bildik cümle şuydu: “Şiiler hiçbir zaman kafirlerle mücadele etmemişlerdir. Kafirlere karşı değil, hep Ehl-i Sünnet’e karşı savaşmışlardır.”

O anda radyoları başında sohbet dinlemek gayesiyle bulunan belki on binlerce kişi bu tek yanlı kara propagandayla zehirlenmiş oluyordu. Bu kara propagandayla, Ehl-i Sünnet’ten olduğunu söyleyen nice Müslümanların zihinlerine, Şii Müslümanlara yönelik düşmanlık tohumları ekildiğinde kuşku yoktu.

Arap konuk, Şia’yı tamamıyla batılın içerisinde bir fırka olarak tanımlıyor ve Şii Müslümanları da topyekün mahkum ediyordu. "Libasıyla anlıan kişi" ise konuğunu hararetle tasdikliyor ve destekliyordu. 

Tabii ki yapılan tam anlamıyla kara bir propagandadan ibaretti. Toptan bir dışlama, mahkum etme ve yalana dayalı itham söz konusuydu.

Hepimiz biliyoruz ki, Şia da, Ehl-i Sünnet de İslam toplumları içerisinde tarihsel şartlarda oluşmuş yaklaşımlardır. Tarihsel şartların izlerini üzerlerinde taşımamaları, bünyelerine çeşitli hurafeler bulaşmamış olması düşünülemez. Ne Şia, ne de Ehl-i sünnet ed-Din’in kendisi ya da temsilcisi olabilir. Ancak, ed-Din’in, yani Rabbimizin bizler için seçip beğendiği İslam’ın, tarihsel şartlar içerisindeki yorum biçimleri olarak nitelenebilir bu her iki anlayış da. Dolayısıyla her ikisi de İslam’ın doğrularına sahip olmakla birlikte birtakım yanlış anlayışları da bugüne taşımış olabilirler. Mesela, Şia’nın “masum imam” inancı ile, Ehl-i Sünnet’in “zalim sultana itaat” inancını bu çerçevede zikretmek mümkündür. Kısacası her iki anlayış da tarihsel şartlardan etkilenmiştir.

Doğru olan, yıkıp dökmeden, kardeşlik hukukunu zedelemeden Kur’an’a ve Hz. Peygamber’in günümüze kadar aksamadan mütevatiren gelmiş olan pratik örnekliğine yönelerek, yanlışlardan arınmaya çalışmaktır. Yüzyılların biriktirdiği sorunları bir günde çözme baskısına yönelmeden, cennet ve cehennem kadılığına soyunmadan, tekfirciliğe kalkışmadan, ortak değerleri öne çıkararak ve diyalog zeminini artırmaya çalışarak farklılıklarımızı aza indirebilir, tarihsel şartların taşıdığı yanlışları birbirimize gösterme ve hep birlikte Kur’ani doğrulara ulaşma imkanı bulabiliriz. Geçmişten günümüze gerek Sünni aleminde, gerekse Şia aleminde İslami uyanış önderlerinin söylediği de budur.

Müslümanlar arasında tarihsel şartlarda oluşan farklı anlayışların minimize edilmesi sonucunu doğuracak bir birlikteliği sağlayacak olan İslami uyanış ve direniş sürecidir. Buna inanmak ve bu yolda ilerlemek icab etmektedir. “Sünni” Hamas ile “Şii” Hizbullah bugün İslami uyanış ve direniş sürecinde kolkola yürüyorsa bundan sevinç duymak ve bu süreci ilerletmek için çaba göstermek gerekmektedir.

Yazımıza konu teşkil eden kara propaganda sahiplerinin yaptığı ise, bu süreci baltalamak ve İslam düşmanlarının ekmeğine yağ sürmekten başka bir şey değildir. Müslüman toplumlar arasına kin tohumları serpmeye çalışmak ve bunun için de “Şiiler hiçbir zaman kafirlerle mücadele etmemişlerdir. Hep Ehl-i Sünnet’e karşı savaşmışlardır” gibi yalanları yaymak, bu ümmete yapılacak en büyük kötülüklerden biridir.

Bu yalanı söyleyenler, iki yıl önce Lübnan’daki Şii Müslümanların siyonist işgalciye karşı yazdığı destanı da mı görüp işitmediler? Arap devletlerinin, ordularıyla bileğini bükemediği siyonist işgal ordusunu darmadağın eden Hizbullah’ın zaferi henüz taptaze iken böyle bir yalanı kitlelerin önünde nasıl dillendirebiliyorlar?

Yalanlara dayalı bu kara propagandanın sahiplerine şunu söylemekle yetinelim:

Allah’tan korkmuyorsanız, bari Hizbullah’tan utanın!