“Suriye’de de, tıpkı Libya’daki gibi, yıllardır halkın üzerinde baskı kurarak, halkını katlederek diktatörlüğünü devam ettiren totaliter bir yönetimin var olduğunu, bu yönetimin, halkına ve halkın özgürleşmesine 40 yıldan beri düşman olan ve ancak halkın %7’sini temsil eden Nusayri (Alevi) azınlığına dayanan bir yönetim olduğunu, bu nedenledir ki, Suriye’de başlayan ve 5 aydır devam eden olayların kanlı bir şekilde bastırılmakta ve gerçekleştirilen katliamlarla halka yeni Hama’lar yaşatılmaktadır.” diyor.
Kaçar, Türkiye’nin yapması gerekenleri ise şu şekilde sıralıyor:
1- Türkiye, gecikmiş olsa da, mutlaka öncelikle İran’la, Hizbullah’la, Hamas’la ve gerekirse Rusya ile gerek Suriye Baas rejimi ve gerekse Suriye’deki muhalif hareketlerle diyaloga geçmek için işbirliği yapmalıdır. Türkiye’nin şimdiye kadar yaptığı telkin ve uyarıları daha ciddi bir şekilde yapmalıdır.
2- Şayet İran başta olmak üzere bölgesel güçlerle Suriye’deki vahşet sona erdirilemiyorsa, Türkiye’nin, halkını katleden, yapıcı telkin ve uyarılara uymayan Suriye’nin Baas rejimi ile stratejik işbirliği konseyi anlaşması dâhil bütün dostluk ilişkilerini askıya almalıdır.
3- Gerek Suriye’ye ve gerekse bölge ülkeleri nezdinde diplomatik atağa geçmelidir. Büyükelçisini hemen geri çağırmalı, Suriye büyükelçisini de ülkesine göndermelidir. Bu çerçevede Arap Birliği Örgütü ile İslam İşbirliği Teşkilatını hemen devreye sokmalıdır.
4- Suriye’deki mevcut rejimin artık bu haliyle devam etmesi sadece Suriye halkı için değil, bütün bölge ülke halkları için bir risktir. Bu risk, sadece Suriye ya da Türkiye için değil, bütün bölge için bir risktir. Eğer bu risk hemen giderilemezse bölgesel bir krize dönüşme ihtimali çok kuvvetlidir.”
Süleyman Arslantaş “Sorumluluklarımız” başlıklı yazısında; “Eğer iyiliği, hakkı, doğruyu, güzeli tavsiye ya da emredecek bir otorite-yönetim yok ise ve keza istikbarın zulmüne ‘dur’ diyecek, kötülüğe karşı koyacak bir cemaat mevcut değilse o zaman yeryüzündeki bütün olumsuzlukların, zulümlerin sorumlularından olduğumuzu aklımızdan çıkarmamamız gerektiğini, başarının ilkeli olmanın sonucunda elde edilmesi halinde rahmet, ilkesizlik sonucu elde edilmesi halinde ise zulüm getirdiğini, peygamberlerin hemen hepsinin ilkeli olduklarını, başarılı olanların başarılarının ilkeli olmalarının bir sonucu olduğunu, peygamberlerin izinden giden âlimlerin, önder şahsiyetlerin de tıpkı peygamberlerin ekserisi gibi başarılı olamadıklarını ama ilkeli olduklarını ve onların ilkeli oldukları için halen aramızda olduklarını, günlük yaşantımızın düşünce dünyamızın bir parçası olmaya devam ettiklerini, bizlerin her ırk ve inanıştan olan bölge sakinlerinin her zamankinden daha çok suhulete, istikrara ve ilkeli olmaya ihtiyacımız olduğunu, hele hele İslâmi aidiyeti olanların sorumluluklarının daha da çok olduğunu, çünkü onların yeryüzünü ıslah ve imarla yükümlü oldukları gibi namazı dosdoğru kılmak ve zekâtı da hakkıyla vermekle yükümlü olduklarını” ifade ediyor.
Celal Sancar “Ramazan’ı ‘İdrak’ Etmek” başlıklı yazısında; “Diğer aylar gibi Ramazan ayının da bizler için Allah’ı razı etme ayı olduğu bilinciyle davranırsak, hayatımızın daha bir anlam kazanacağını” belirtiyor.
Şahin Özdaş, bu ayki yazısında “Şer’i Şerif”in ne anlama geldiğini açıklıyor. İsa Memişoğlu’nun “Esfele Safilin / Aşağıların Aşağısı Ya Da Rabbini Unutan Kişi”, Hayriye Bican’ın “Zamanın Ruhu”, Muhammed İmamoğlu’nun “Hayatını İslâm’a Adayan Âlim ve Müfessir: Ebu’l-A’lâ El-Mevdûdî-II”, Ali Kaçar’ın “Ramazan Ayı Kur’an Ayıdır!”, Muhammed Zahid Ramazanoğlu’nun “Üç Ayları Nasıl İhyâ Etmeli?-III”, Ayşe Merve Adanur’un “Minik Filistin’im”, İdris Gökalp’in “Kur’an’da Tebliğ Metodları” M. Ali Özüdoğru’nun “İyiliği Emretmek ve Kötülükten Vazgeçirmeye Çalışmak!”, M. Ali Furkan’ın “Ümmet Olmak Şer’i Bir Sorumluluktur!” başlıklı yazıları ve İsmail Ceylan’ın Finian Cunningham’dan çevirisini yaptığı “Obama’nın Norveç Katliamına Tepkisi ve ABD’nin Anti-İslam Politikası” ve Glen Ford’dan çevirdiği “Somali’deki Açlık: ABD ve Etiyopya’nın Kirli Ortaklığı” başlıklı yazıları da okuyucuyla buluşuyor.
